Dit is voor veel mensen een lastig thema. Iemand op het werk heeft je bijvoorbeeld niet gesteund op een team-meeting, integendeel zelfs. Of een vriend(in) heeft iets kwetsend gezegd. Dit blijft door je hoofd spoken. Je ligt er misschien zelfs van wakker en elke keer als je erover nadenkt en die persoon terugziet, komen de emoties weer terug.
Je voelt dat dit je functioneren in de weg zit op het werk. En voor wat die vriend(in) betreft, vind je de relatie erg belangrijk, maar dit voorval staat het in de weg. Je wil het niet vergeven, want dat voelt als goedpraten en dat kan/wil je niet.
Dikwijls gaan we hiermee voorbij aan het feit dat je niet vergeeft voor de ander, maar eerder voor jezelf. Door het te vergeven, ga je aanvaarden dat het voorval zich heeft voorgedaan en dat je desondanks verder wil of moet. Met het bewust aanvaarden ben je er echter nog niet. Deze bewuste beslissing is stap 1, maar het emotionele proces van aanvaarding kan nog een hele periode nazinderen.
Wat als je niet vergeeft ?
Je lichaam en brein blijven in een soort van “aan” stand. Je blijft piekeren, de situatie herbeleven en analyseren. Dit zorgt voor chronische stress. Je lichaam maakt continu stresshormonen aan met alle gevolgen van dien : hoge spierspanning, slecht slapen, moe, prikkelbaar, overdreven emotioneel enz. Je brein blijft hangen in het verleden en je lichaam reageert daar op. Het is alsof die stresssituatie nooit stopt. Door te vergeven ga je de situatie niet veranderen, maar je verandert jouw interne reactie op de situatie.
Beslissen om te vergeven versus emotioneel vergeven
De beslissing om te vergeven is een rationele keuze. Je beslist dat je het verleden niet langer je leven wil laten bepalen. Je kiest er bewust voor om niet te blijven hangen in je emoties van boosheid, wrok of frustratie. Deze beslissing betekent alleszins niet dat je het gedrag of het voorval goedkeurt. Het betekent dat je kiest voor je eigen rust.
De stap naar emotionele vergeving kan echter wel wat langer duren. Het is geen knop die je zomaar even omdraait. Het is een proces. Je hebt beslist om het gedrag van je collega in die team meeting los te laten, maar je voelt dat er nog spanning zit als je die collega ziet. Je doet terug normaal tegen die vriend(in), maar als je hem/haar ziet, dan voel je opnieuw de pijn.
Hoe ga je te werk ?
- Erken wat er gebeurd is en hoe dit jou geraakt heeft.
- Erken de emoties die dat teweeg heeft gebracht.
Benoem de emotie en doorvoel het even. Duw het niet weg. Onderdrukte emoties blijven in je lichaam zitten en ze voeden stress.
Benoem welke emotie je voelt en tracht te begrijpen welke zwakke plek in jou dit geraakt heeft.
Praat erover met een naaste of collega die je vertrouwt. - Maak een bewuste keuze
Wil ik dat dit mijn verder leven of relatie gaat bepalen door hieraan vast te houden, of wil ik verder. Benoem dit concreet : “Ik laat dit los omdat mijn rust belangrijker is dan gelijk krijgen”. Dit is het moment waarop je vergeeft, ook al voelt dit misschien nog niet zo. - Zet je piekergedachten op stil.
Merk op dat je begint te piekeren en het voorval terug afspeelt in je hoofd. Breng bewust je aandacht naar iets anders (je ademhaling of een activiteit) zodat je afgeleid wordt. Limiteer de tijd van piekeren en introduceer desnoods een piekerstoel of een vast piekermoment. - Geef het tijd en wees mild voor jezelf
Emotionele vergeving gaat niet gestaag de goeie richting uit. Soms gaat het traag, dan weer snel en dan voel je opeens een terugval. Laat je niet ontmoedigen. Je doet dit voor jezelf, voor je eigen gemoedsrust. Je wil niet langer gevangen zijn in wat er is geweest, maar je wil verder. Je wil je lichaam en brein de kans geven om tot rust te komen.