“Ik doe alles wat ik moet doen : ik rust, ik wandel, ik slaap voldoende, ik vermijd dingen die ik niet leuk vind. Waarom blijf ik dan toch zo moe ? “
Een vraag die ik veel zie terugkomen in mijn praktijk. Je wil gewoon weer de oude zijn, en liefst zo snel mogelijk. En misschien zit daar juist een deel van het probleem : Je herstel wordt een prestatie op zich.
Je wandelt omdat het moet. Je doet ademhalingsoefeningen want dat kalmeert je zenuwstelsel. Je kruipt vroeg onder de wol want je wil de volgende dag meer energie hebben. Ondertussen screen je je lichaam continu : gaat het al wat beter ? Heeft die wandeling of die nachtrust een stap in de goeie richting gezet.
Je bent dus opnieuw druk aan het zetten. En dat is nu juist wat je lichaam op dit moment niet nodig heeft.
Je herstel heeft tijd en ruimte nodig.
Overspanning of burn-out ontstaat meestal niet van de ene dag op de andere. Waarschijnlijk heb je al maanden of zelfs jaren te veel van jezelf gevraagd. Je bent over je grenzen gegaan, je hebt de signalen van vermoeidheid genegeerd en stond continu in de grootste versnelling.
Dan is het logisch dat je lichaam niet na enkele weken weer helemaal terug de oude is.
Hoe langer de periode waarin je onder stress hebt gestaan, hoe langer je hersteltijd.
En ja, nog iets. Verwacht niet dat je herstel een mooie rechte lijn wordt. De ene dag voel je je best goed, en denk je : “ik ben er bijna”. De dag erna wordt je uitgeput wakker. Dan heb je misschien het gevoel dat je weer terug bij af bent. Je raakt moedeloos. “Ga ik dan nooit meer beter worden ?”
Kijk eens even terug naar waar je vandaan komt. Wat was je “Rock Bottom” moment ? Hoe voelde je je toen ? Ben je zeker dat je niet al een eindje uit de spreekwoordelijke put gekropen bent. Laat je niet ontmoedigen. Je lichaam en brein hebben tijd en ruimte nodig.
Stop met vechten tegen wat er is
Een belangrijke stap in herstel is aanvaarden dat je op dit moment minder kunt.
Dat betekent niet dat je moet opgeven. Het betekent dat je stopt met vechten tegen de realiteit. Je verandert : “Ik zou dit toch al moeten kunnen? Hoe ga ik anders binnenkort terug kunnen gaan werken” in “Wat heb ik vandaag nodig? Waar heb ik vandaag zin in ? ”
Dat kan een wandeling zijn. Maar evengoed een rustige avond thuis, een afspraak afzeggen of een uurtje niets doen.
Rust is geen verloren tijd. Rust is herstel.
Ook slaap speelt daarin een belangrijke rol. Geef je lichaam de kans om ’s nachts te herstellen, maar maak ook van slapen geen nieuwe prestatie. Hoe meer je denkt “ik moet nu slapen”, hoe moeilijker het soms wordt om te ontspannen. Zorg voor een relaxerende slaaproutine, vertraag,… . Als je dit dagelijks herhaalt, dan zal je lichaam en brein automatisch zaken beginnen te herkennen en je alvast klaarmaken voor een goeie nachtrust.
Kijk ook naar de oorzaken. Hoe ben je hier geraakt ?
Herstellen gaat niet alleen over opnieuw energie krijgen. Het gaat ook over begrijpen waarom je bent vastgelopen.
Waarom vond je het zo moeilijk om nee te zeggen ?
Waarom moest alles perfect ?
Waarom bleef je doorgaan terwijl je lichaam al lang signalen gaf ?
Waar legde je continu druk op jezelf ?
Want als je alleen gefocust bent op het opnieuw opbouwen van energie, maar niets verandert aan de manier waarop je in het leven staat, dan is de kans groot dat je vroeg of laat opnieuw in hetzelfde schuitje terechtkomt.
Misschien moet je dus niet snel terug de oude worden. Misschien is het tijd voor een nieuwe versie, een versie 2.0 die op een meer duurzame manier in het leven staat.
Sta even stil bij hoe je vanaf nu anders wil gaan leven :
Minder moeten. Meer luisteren naar jezelf en je noden.
Minder vechten. Meer aanvaarden wat er is, en wat er niet is.
Minder doorgaan. Meer pauzes nemen.
Je kan herstel niet forceren. Je kan het alleen maar alle ruimte geven. Het komt als het er klaar voor is, met kleine stappen, soms al is een keertje achteruit, maar vertrouw erop dat langzaam vooruit, nog altijd vooruit is !